บทบาทของปราชญ์เกษตรของแผ่นดินในการจัดการตนเอง เพื่อพัฒนาชุมชนอย่างยั่งยืน
Student in Doctor of Philosophy in Communication Innovation for Political and Local Administration Program, Sukhothai Thammathirat OpenUniversity, Nonthaburi, Thailand. School of Communication Arts, Sukhothai Thammathirat Open University, Nonthaburi, Thailand.
คำสำคัญ:
ปราชญ์เกษตรของแผ่นดิน, การจัดการตนเอง, การพัฒนาชุมชนอย่างยั่งยืนบทคัดย่อ
บทบาทของปราชญ์เกษตรของแผ่นดิน คือ ผู้นำชุมชนที่สร้างสรรค์องค์ความรู้ด้านการเกษตร การจัดการตนเอง มีประสบการณ์ด้านเกษตรกรรม โดยอาศัยการยอมรับ และนับถือจากชาวบ้าน และเกษตรกรภายในชุมชน ซึ่งเป็นบุคคลต้นแบบ ในด้านการดำเนินชีวิต ด้านคุณธรรม และจริยธรรม รวมไปถึงการเสียสละต่อส่วนรวม เป็นผู้สร้างทักษะความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับการเกษตรให้กับเกษตรกรในชุมชน สามารถวิเคราะห์ปัญหาต่าง ๆ และนำมาสร้างกระบวนการเรียนรู้ด้านการเกษตรภายในชุมชนให้เข้มแข็ง โดยการใช้ทักษะด้านความรู้เกี่ยวกับการเกษตรของภูมิปัญญาท้องถิ่นที่ได้สั่งสมประสบการณ์ และเสริมสร้างการนำนวัตกรรมใหม่ ๆ มาใช้ในการส่งเสริมให้เกิดการเรียนรู้ทางด้านเกษตรกรรมภายในชุมชน และรวมไปถึงการนำวัฒนธรรม และทรัพยากรท้องถิ่นมาสร้างเป็นอัตลักษณ์ในชุมชน เพื่อกระตุ้นจิตสำนึกของประชาชนให้เกิดความรัก หวงแหนภูมิปัญญาท้องถิ่น และการสร้างค่านิยมร่วมด้านคุณธรรม และจริยธรรม และด้านเกษตรกรรมให้เป็นชุมชนต้นแบบที่มีการพัฒนาอย่างยั่งยืน อีกทั้งการบูรณาการภูมิปัญญาท้องถิ่นร่วมกับศาสตร์ต่าง ๆ ด้านการเกษตรได้อย่างเหมาะสม มีความรู้ที่เท่าทัน และปรับตัวให้สอดคล้องกับสถานการณ์การเปลี่ยนแปลงในปัจจุบัน ขยายผลต่อจนเกิดประโยชน์อย่างยิ่งต่อภาคการเกษตรไทยที่โดดเด่นระดับประเทศ จนเกิดการพัฒนาชุมชนให้เข้มแข็ง และยั่งยืนคงอยู่ต่อไป
เอกสารอ้างอิง
บรรณานุกรม
โกวิทย์ พวงงาม. (2553). การจัดการตนเองของชุมชนและท้องถิ่น. กรุงเทพมหานคร: บพิธการพิมพ์.
จารุรัฐ จงพุฒิศิริ. (2551). การศึกษาวิจัยการขยายองค์ความรู้ปราชญ์เกษตรเศรษฐกิจพอเพียงเพื่อพัฒนาคุณภาพชีวิตเกษตรกรในเขตปฏิรูปที่ดิน. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานการปฏิรูปที่ดินเพื่อเกษตรกรรม.
ธานี ชูกำเนิด, ฐิติมดี อาพัทธนานนท์, มารุต ดำชะอม, และ เอกรินทร์ สังข์ทอง. (2558). การพัฒนารูปแบบกระบวนการนวัตกรรมการเรียนรู้เพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืนของปราชญ์ชาวบ้านภาคใต้. วารสารบัณฑิตศึกษา, มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา.
วุฒิชัย สายบุญจวง. (2565). ศักยภาพการจัดการตนเองของชุมชนที่มีลักษณะความเป็นเมืองสู่ชุมชนเข้มแข็ง กรณีศึกษา ชุมชนบางราวนก หมู่ที่ 7 ตำบลมหาสวัสดิ์อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี. วารสาร มจร มนุษยศาสตร์ปริทรรศน์, 8(2), กรกฎาคม - ธันวาคม.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2564). ร่างแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13. กรุงเทพฯ: สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคม.
สำนักงานปลัดกระทรวงเกษตรและสหกรณ์. (2563). ปราชญ์เกษตรของแผ่นดิน พ.ศ. 2563. สืบค้น 6 พฤษภาคม 2564, จาก https://www.moac.go.th/philosopher-dwl-files-421591791294
สุรพล พยอมแย้ม. (2556). จิตวิทยาในงานชุมชน (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: บริษัท ส เจริญการพิมพ์ จำกัด.
อรพิน ปิยะสกุลเกียรต & คณะ. (2561). บทบาทของปราชญ์ชาวบ้านในการจัดการตนเองของชุมชน. วารสารเกษมบัณฑิต, 19(ฉบับพิเศษ), 218-229.
Gerhardt, M. W. (2010). Individual Self-Management Training in Management Education. Retrieved May 10, 2021, from https://www.researchgate.net/publication/268425764 _Self-Management_Tutorials_Individual_Self-Management_Training_in_Management _Education
Gerhardt, M. W., Rode, J. C., & Peterson, S. J. (2007). Exploring mechanisms in the personality-performance relationship: Mediating roles of self-management and situational constraints. Journal of Personality and Individual Differences, 43(6), 1344-1355.
Paulauskas, S., & Paulauskas, A. (2008). The Virtualics and Strategic Self-management as Tools for Sustainable Development. Technological and Economic Development of Economy, 14(1), 76-88.
