มจร สุรนารีสาร

การประยุกต์หลักทศพิธราชธรรมกับการบริหารสถานศึกษาในศตวรรษที่ 21

กชพร เพิ่มพูล, พระครูวุฒิชัยการโกศล — Fri, 28 Aug 2026 00:00:00 +0700

บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาและวิเคราะห์แนวทางการประยุกต์ใช้หลักทศพิธราชธรรมซึ่งเป็นหลักธรรม 10 ประการ หลักปกครองสำหรับพระมหากษัตริย์ที่ใช้ในการปกครองบ้านเมืองให้ร่มเย็นเป็นสุข ที่เปรียบเสมือนหัวใจสำคัญของการบริหารจัดการสำหรับผู้นำ มาใช้ในการบริหารสถานศึกษาในศตวรรษที่ 21 ซึ่งเป็นยุคแห่งการเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วทางเทคโนโลยี สังคม และเศรษฐกิจ โดยเน้นการบูรณาการหลักทศพิธราชธรรมเข้ากับการบริหารสถานศึกษา เพื่อพัฒนาผู้นำสถานศึกษาที่มีคุณธรรม จริยธรรม และวิสัยทัศน์ การนำเสนอแนวคิดและทฤษฎีที่เกี่ยวข้องในบทความนี้มุ่งหวังให้เป็นพื้นฐานในการทำความเข้าใจการประยุกต์ใช้หลักทศพิธราชธรรมกับการบริหารการศึกษาในศตวรรษที่ 21พร้อมทั้งนำเสนอแนวทางการปฏิบัติที่เป็นรูปธรรม เพื่อเป็นแนวทางสำหรับผู้บริหารและผู้ที่เกี่ยวข้องในการยกระดับคุณภาพการศึกษาของประเทศให้มีประสิทธิภาพและยั่งยืนต่อไป

อินทรีย์ 5 กับการเสริมสร้างภูมิคุ้มกันทางใจ : แนวทางเชิงพุทธในการป้องกันโรคซึมเศร้าในวัยรุ่น

พระครูศรีสุทธาวุธ (อิทธิพล ลิ่มเครือ), พระครูวุฒิชัยการโกศล — Fri, 28 Aug 2026 00:00:00 +0700

บทความนี้มุ่งเสนอแนวทางเชิงพุทธในการเสริมสร้างภูมิคุ้มกันทางใจเพื่อป้องกันโรคซึมเศร้าในกลุ่มวัยรุ่น โดยอาศัยหลัก “อินทรีย์ 5” ได้แก่ ศรัทธา วิริยะ สติ สมาธิ และปัญญา ซึ่งเป็นหลักธรรมที่ช่วยพัฒนาจิตใจให้เข้มแข็ง มั่นคง และมีทิศทาง การประยุกต์ใช้หลักอินทรีย์ 5 ทำให้วัยรุ่นเกิดความตระหนักรู้ในตนเอง มีความสามารถในการควบคุมอารมณ์ ลดความวิตกกังวล เกิดความสงบในใจ และมีมุมมองต่อชีวิตที่ลึกซึ้งขึ้น

บทความนำเสนอการเชื่อมโยงแนวคิดอินทรีย์ 5 กับแนวทางการฝึกสติ การปฏิบัติสมาธิ และการพัฒนาทักษะชีวิตที่ช่วยลดความเสี่ยงของภาวะซึมเศร้า พร้อมทั้งเสนอให้เกิดการส่งเสริมในระดับบุคคล ครอบครัว และชุมชน เพื่อร่วมกันสร้างพื้นที่ปลอดภัยและเกื้อหนุนต่อการเติบโตทางจิตใจของวัยรุ่นอย่างยั่งยืน ทั้งนี้ แนวทางเชิงพุทธที่กล่าวมา มิได้จำกัดเฉพาะทางธรรมะเท่านั้น แต่สามารถนำไปประยุกต์ใช้ในบริบทของการศึกษา การให้คำปรึกษา หรือกิจกรรมบำบัดได้อย่างเหมาะสมและเกิดผลเชิงบวกในระยะยาว

ธรรมะบำบัดใจ : ขจัดความเครียดของครูด้วยพลังกรรมฐาน

ยศภัทร เกลี้ยงกลม, พระครูวุฒิชัยการโกศล — Fri, 28 Aug 2026 00:00:00 +0700

บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาบทบาทของกรรมฐานหรือการฝึกสมาธิแบบพุทธในรการขจัดความเครียดของครู จากการศึกษาพบว่า กรรมฐานเป็นการฝึกจิตหรือการอบรมจิตให้สงบ ทำให้เกิดปัญญาสามารถระงับความทุกข์ที่เกิดขึ้นได้ การเจริญกรรมฐานอย่างสม่ำเสมอ จะช่วยให้ร่างกายและจิตของครูมีสุขภาวะจิตที่ดี ซึ่งหากมีความเครียดมากระทบด้านร่างกายและจิตใจ ควรรีบหาวิธีบำบัดรักษา เพื่อไม่ให้เกิดความร้ายแรงต่อร่างกายและจิตใจ โดยกรรมฐานเป็นวิธีที่ช่วยลดความเครียดและความวิตกกังวล ผ่านการรู้จักตนเองและการยอมรับอย่างมีสติผ่านการฝึกเจริญสติ ทำให้สามารถจัดการกับอารมณ์และสถานการณ์ยากลำบากได้อย่างมีประสิทธิภาพ นอกจากนี้ กรรมฐานยังช่วยสร้างสมดุลระหว่างชีวิตการทำงานและชีวิตส่วนตัว ซึ่งเป็นปัจจัยสำคัญในการรักษาสุขภาพจิตระยะยาว

ดังนั้น การนำกรรมฐาน มาใช้ในการการขจัดความเครียดของครู เป็นเครื่องมือบำบัดทางจิตวิทยาที่มีศักยภาพสูง ช่วยให้สามามารถก้าวผ่านความเครียดที่มากระทบด้านร่างกายและจิตใจได้เป็นอย่างดีซึ่งจะส่งผลดีทั้งต่อตนเองและผู้อื่นอย่างยั่งยืน

อริยสัจ 4: กรอบคิดเชิงพุทธสำหรับการบริหารการศึกษาสู่ความยั่งยืน

ณิศวรา บานแย้ม, พระครูวุฒิชัยการโกศล — Fri, 28 Aug 2026 00:00:00 +0700

บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการประยุกต์ใช้หลักอริยสัจ 4 เป็นแก่นธรรมสำคัญในพระพุทธศาสนา เพื่อเป็นกรอบคิดเชิงบูรณาการสำหรับการบริหารการศึกษาที่มุ่งเน้นความยั่งยืน การศึกษา เชิงวิเคราะห์นี้ได้ทำการทบทวนวรรณกรรมที่เกี่ยวข้องกับหลักอริยสัจ 4 และแนวคิดด้านการบริหารการศึกษาที่ยั่งยืน โดยเน้นการวิเคราะห์ความสัมพันธ์หลักธรรมอริยสัจ 4 กับองค์ประกอบหลักของการบริหารการศึกษา ได้แก่ การกำหนดนโยบาย การวางแผน การดำเนินงาน และการประเมินผล เพื่อแสดงให้เห็นถึงศักยภาพของอริยสัจ 4 ในการเป็นเครื่องมือทางปัญญาสำหรับผู้บริหารการศึกษา

จากการศึกษาพบว่าหลักอริยสัจ 4 สามารถนำมาเป็นกรอบคิดในการบริหารการศึกษาได้อย่างมีประสิทธิภาพ โดยเริ่มต้นจากการกำหนดปัญหาหรือทุกข์ (ทุกข์) ในระบบการศึกษา เช่น ปัญหาความเหลื่อมล้ำทางการศึกษา คุณภาพการศึกษาที่ไม่เท่าเทียม หรือการขาดคุณธรรมจริยธรรมของผู้เรียน จากนั้นจึงทำการวิเคราะห์สาเหตุของปัญหา (สมุทัย) ซึ่งอาจมาจากปัจจัยภายในและภายนอกองค์กร เช่น การขาดแคลนทรัพยากร ทางการศึกษา การบริหารจัดการที่ไม่มีประสิทธิภาพ หรือค่านิยมที่ไม่เหมาะสมในสังคม ขั้นตอนต่อไปคือการกำหนดเป้าหมายสูงสุด (นิโรธ) ซึ่งหมายถึงการสร้างระบบการศึกษาที่มีความยั่งยืนอย่างแท้จริง และสุดท้ายคือการกำหนดแนวทางการปฏิบัติ (มรรค) เพื่อบรรลุเป้าหมายดังกล่าว เช่น การพัฒนาหลักสูตรที่เน้นการบูรณาการคุณธรรม การส่งเสริมการมีส่วนร่วมของทุกภาคส่วนในสังคม และการใช้กระบวนการเรียนรู้ที่เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญ

บทความนี้สรุปว่าการประยุกต์ใช้หลักอริยสัจ 4 ในการบริหารการศึกษาสามารถช่วยให้ผู้บริหารมีแนวทาง ที่ชัดเจนในการแก้ไขปัญหาอย่างเป็นระบบและยั่งยืน โดยการมองเห็นปัญหาตามความเป็นจริง การวิเคราะห์สาเหตุอย่างรอบด้าน การตั้งเป้าหมายที่แท้จริง และการกำหนดแนวปฏิบัติที่ถูกต้อง ซึ่งจะนำไปสู่การพัฒนาระบบการศึกษาที่ไม่เพียงแต่เน้นความรู้เชิงวิชาการ แต่ยังสร้างสรรค์ผู้เรียนให้เป็นพลเมืองที่มีคุณภาพ คุณธรรมและมีความสุข อันเป็นรากฐานสำคัญของการพัฒนาสังคมที่ยั่งยืนต่อไป

อิทธิบาท 4 : การบริหารสถานศึกษาเชิงพุทธแบบบูรณาการ

อมรรัตน์ สุดพุ่ม, พระครูวุฒิชัยการโกศล — Fri, 28 Aug 2026 00:00:00 +0700

บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการประยุกต์ใช้หลักอิทธิบาท 4 เป็นกลยุทธ์การบริหารสถานศึกษาเชิงบูรณาการ และเพื่อพัฒนาแนวทางการนำหลักธรรมทางพระพุทธศาสนามาใช้ในการบริหารจัดการสถานศึกษาให้เกิดประสิทธิภาพสูงสุด ผลการศึกษาพบว่า การบูรณาการหลักอิทธิบาท 4 ประกอบด้วย ฉันทะ (ความปรารถนาที่ถูกต้อง) วิริยะ (ความเพียรพยายามอย่างต่อเนื่อง) จิตตะ (ความตั้งใจมั่นคงไม่หวั่นไหว) และวิมังสา (ปัญญาความรอบคอบในการพิจารณา) สามารถเป็นกลยุทธ์หลักในการบริหารสถานศึกษาได้อย่างมีประสิทธิผล โดยเฉพาะในการกำหนดทิศทางองค์กร การวางแผนเชิงกลยุทธ์ การจัดการทรัพยากรมนุษย์ การสร้างนวัตกรรมการเรียนรู้ และการประเมินผลเพื่อพัฒนาอย่างต่อเนื่อง การประยุกต์ใช้กลยุทธ์อิทธิบาท 4 ในการบริหารสถานศึกษาส่งผลให้เกิดสมดุลระหว่างการใช้ปัญญาและคุณธรรม ในการตัดสินใจ การบริหารมีความโปร่งใสเป็นธรรมและยั่งยืน กลยุทธ์สามารถช่วยเสริมสร้างวัฒนธรรมองค์กรแห่งการเรียนรู้ ส่งเสริมการมีส่วนร่วมของผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย และสร้างบรรยากาศการทำงานที่เอื้อต่อการพัฒนาคุณภาพการศึกษาอย่างต่อเนื่อง และยังสามารถเป็นแนวทางสำหรับผู้บริหารสถานศึกษา ในการพัฒนารูปแบบการบริหารจัดการที่มีประสิทธิภาพและสร้างสรรค์

การศึกษาการสร้างความสัมพันธ์ระหว่างโรงเรียนกับชุมชนตามความคิดเห็นของครูในกลุ่มเครือข่ายการศึกษาอำเภอแก้งคร้อ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา ประถมศึกษาชัยภูมิ เขต 2

เบญจวรรณ ไพรสิงห์ — Fri, 28 Aug 2026 00:00:00 +0700

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาระดับความสัมพันธ์ระหว่างโรงเรียนกับชุมชนตามความคิดเห็นของครูในกลุ่มเครือข่ายการศึกษาอำเภอแก้งคร้อ (2) เปรียบเทียบการสร้างความสัมพันธ์ระหว่างโรงเรียนกับชุมชนตามความคิดเห็นของครูในกลุ่มเครือข่ายการศึกษาอำเภอแก้งคร้อ จำแนกตามพื้นที่ตั้งของโรงเรียน และขนาดของโรงเรียน เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ พื้นที่วิจัยคือ สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาชัยภูมิ เขต 2 กลุ่มตัวอย่าง คือ ครูในกลุ่มเครือข่ายการศึกษา อำเภอแก้งคร้อ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาชัยภูมิเขต 2 ปีการศึกษา 2567 จำนวน 201 คน ใช้วิธีคัดเลือกแบบสุ่มกลุ่มตัวอย่าง ตามขนาดของโรงเรียน ด้วยวิธีการสุ่มแบบแบ่งชั้นภูมิตามขนาดของโรงเรียน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน เปรียบเทียบวุฒิการศึกษา โดยใช้ F-test และทดสอบความแตกต่างรายคู่ด้วยวิธีการของเซฟเฟ่ (Scheffe 's Method) ผลการวิจัยพบว่า

1) การสร้างความสัมพันธ์ระหว่างโรงเรียนกับชุมชนตามความคิดเห็นของครูในกลุ่มเครือข่ายการศึกษาอำเภอแก้งคร้อ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาชัยภูมิ เขต 2 โดยรวมอยู่ในระดับมาก

2) การสร้างความสัมพันธ์ระหว่างโรงเรียนกับชุมชนตามความคิดเห็นของครูในกลุ่มเครือข่ายการศึกษาอำเภอแก้งคร้อ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถม ศึกษาชัยภูมิ เขต 2 จำแนกตามพื้นที่ตั้งของโรงเรียน และขนาดของโรงเรียน โดยรวมและรายด้าน ไม่แตกต่างกัน

การศึกษาการจัดการความรู้ของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครราชสีมา เขต 1

วชิรา ทวีโชค, ชวลิต เกตุกระทุ่ม, ชุติมา พรหมผุย — Fri, 28 Aug 2026 00:00:00 +0700

บทความวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาระดับการจัดการความรู้ของสถานศึกษา (2) เปรียบเทียบการจัดการความรู้ของสถานศึกษา และ (3) ศึกษาแนวทางในการพัฒนาการจัดการความรู้ของสถานศึกษา จำแนกตามขนาดของสถานศึกษา กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ สถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครราชสีมา เขต 1 จำนวน 105 แห่ง ซึ่งกำหนดกลุ่มตัวอย่าง โดยใช้ตารางของเครจซีและมอร์แกน ผู้ให้ข้อมูล ได้แก่ ผู้บริหารสถานศึกษา 1 คน และครูผู้สอน 1 คน ในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครราชสีมา เขต 1 รวมสถานศึกษาละ 2 คน รวมผู้ให้ข้อมูลทั้งสิ้น 210 คน เครื่องมือที่ใช้เป็นแบบสอบถามแบบมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ มีค่าดัชนีความสอดคล้อง (IOC) ของแบบสอบถามรายข้อตั้งแต่ 0.80-1.00 และค่าความเชื่อมั่นโดยรวมทั้งฉบับเท่ากับ 0.97 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้โปรแกรมคอมพิวเตอร์สำเร็จรูปทางสถิติ เพื่อหาค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน เปรียบเทียบความคิดเห็นของกลุ่มตัวอย่างโดยใช้ t-test และสรุปแนวทางในการพัฒนาการจัดการความรู้ในสถานศึกษาโดยนับความถี่จากแนวทางที่ได้ในสถานศึกษาเดียวกัน ผลการวิจัยพบว่า

1) ระดับการศึกษาการจัดการความรู้ของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครราชสีมา เขต 1 โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก เมื่อพิจารณารายด้าน พบว่าอยู่ในระดับมากทุกด้าน

2) การเปรียบเทียบการจัดการความรู้ของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครราชสีมา เขต 1 จำแนกตามขนาดของสถานศึกษา โดยภาพรวมและรายด้าน ไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ที่ระดับนัยสำคัญ .05

3) แนวทางในการพัฒนาการจัดการความรู้ของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครราชสีมา เขต 1 พบว่าในสถานศึกษาขนาดเล็ก มีแนวทางในการพัฒนาด้านการจัดความรู้ให้เป็นระบบมากที่สุด ส่วนสถานศึกษาขนาดกลางขึ้นไปมีแนวทางในการพัฒนาด้านการสร้างและแสวงหาความรู้มากที่สุด

การบริหารความขัดแย้ง ของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครราชสีมา เขต 2

รุ้งทิพย์ สุดเสียงสังข์, ชวลิต เกตุกระทุ่ม, อำนาจ อยู่คำ — Fri, 28 Aug 2026 00:00:00 +0700

การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาระดับการบริหารความขัดแย้งของผู้บริหารสถานศึกษา และ (2) เปรียบเทียบการบริหารความขัดแย้งของผู้บริหารสถานศึกษา กลุ่มตัวอย่าง คือ ผู้บริหารในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครราชสีมา เขต 2 จำนวน 117 คน ได้จากการกำหนดขนาดกลุ่มตัวอย่างตามตารางสำเร็จรูปของเครซี่และมอร์แกน และใช้วิธีการสุ่มแบ่งชั้นแบบไม่เป็นสัดส่วน ผู้ให้ข้อมูล คือ ผู้บริหารสถานศึกษา 1 คน และครู จำนวน 2 คน รวมผู้ให้ข้อมูลสถานศึกษาละ 3 คนจำนวนทั้งสิ้น 351 คน ที่ เครื่องมือที่ใช้ได้แก่ แบบสอบถามแบบมาตรฐานส่วนประมาณค่า 5 ระดับ มีค่าดัชนีความสอดคล้องเท่ากับ 1.00 ทุกข้อ และค่าความเชื่อมั่นของแบบสอบถามทั้งฉบับเท่ากับ 0.96 สถิติที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน สถิติ t-test และ F-test และเมื่อพบความแตกต่างของค่าเฉลี่ยทำการเปรียบเทียบรายคู่ตามวิธีการของเชฟเฟ่ (Scheffé's Method) ผลการวิจัยพบว่า

1) การบริหารความขัดแย้งของผู้บริหารสถานศึกษา โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก เมื่อพิจารณาเป็นรายด้านพบว่า อยู่ในระดับมากทุกด้าน โดยด้านที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุด คือ ด้านการประนีประนอม รองลงมา คือ ด้านการยอมรับ ส่วนด้านที่มีค่าเฉลี่ยต่ำสุด คือ ด้านการหลีกเลี่ยง

2) การเปรียบเทียบการบริหารความขัดแย้งของผู้บริหารสถานศึกษา จำแนกตามเพศ โดยภาพรวมและรายด้านไม่แตกต่างกัน ที่นัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 จำแนกขนาดของสถานศึกษา โดยภาพรวมแตกต่างกัน เมื่อพิจารณารายด้านพบว่า ด้านการเอาชนะ และด้านการร่วมมือ แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 โดยสถานศึกษาขนาดเล็กมีการบริหารความขัดแย้งของผู้บริหารสถานศึกษามากกว่าสถานศึกษาขนาดกลางขึ้นไป จำแนกตามประสบการณ์ทำงานพบว่า พบว่า ทั้งโดยรวมไม่แตกต่างกัน แต่เมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน พบว่าด้านการหลีกเลี่ยง แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 จำนวน 2 คู่ ได้แก่ ผู้ที่มีประสบการณ์ทำงาน 10 ปี ขึ้นไป มีการบริหารความขัดแย้งในด้านการหลีกเลี่ยง มากกว่าผู้ที่มีประสบการณ์ทำงาน 5 - 10 ปี และผู้ที่มีประสบการณ์ทำงาน 10 ปี ขึ้นไป มีการบริหารความขัดแย้งในด้านการหลีกเลี่ยง มากกว่าผู้ที่มีประสบการณ์การทำงานต่ำกว่า 5 ปี

ปัจจัยที่ส่งผลต่อประสิทธิผลการจัดการศึกษา ของศูนย์การศึกษาพิเศษ สังกัดสำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ

พัชญ์พลิน สุวรรณ์โรจน, วรสิทธิ์ รัตนวราหะ, มานะ สินธุวงษานนท์ — Fri, 28 Aug 2026 00:00:00 +0700

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาระดับปัจจัยที่ส่งผลต่อการจัดการศึกษา (2) ศึกษาระดับประสิทธิผลการจัดการศึกษา (3) ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยที่สงผลกับประสิทธิผลการจัดการศึกษา และ (4) ศึกษาปัจจัยที่ส่งผลต่อประสิทธิผลการจัดการศึกษา ประชากรและกลุ่มตัวอย่างได้แก่ ผู้บริหารศูนย์การศึกษาพิเศษ จำนวน 10 คน โดยการเลือกแบบเจาะจง และ ครูศูนย์การศึกษาพิเศษ สังกัดสำนักบริหารงานการศึกษาพิเศษ จำนวน 216 คน โดยการสุ่มอย่างง่าย เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย เป็นแบบสอบถามเกี่ยวกับปัจจัยที่ส่งผลต่อการจัดการศึกษามีค่าความเที่ยงตรงตามเนื้อหา เท่ากับ 0.97 และแบบสอบถามเกี่ยวกับประสิทธิผลการจัดการศึกษา มีค่าความเชื่อมั่นโดยรวมเท่ากับ 0.96 เป็นแแบบมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และทดสอบสมมติฐานโดยใช้ สัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์เพียร์สัน (r) และการวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณ ผลการวิจัยพบว่า

1) ปัจจัยที่ส่งผลต่อการจัดการศึกษา โดยภาพรวม อยู่ในระดับมาก เมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน พบว่า อยู่ในระดับมากทุกด้าน โดยด้านที่มีค่าเฉลี่ยมากเป็นอันดับแรกได้แก่ ด้านผู้บริหาร รองลงมาคือ ด้านผู้เรียน และด้านสภาพแวดล้อม ตามลำดับ

2) ประสิทธิผลการจัดการศึกษา โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก เมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน พบว่า อยู่ในระดับมากทุกด้าน โดยด้านที่มีค่าเฉลี่ยมากเป็นอันดับแรกได้แก่ ด้านงบประมาณ รองลงมาคือ ด้านบริหารงานบุคคล และด้านบริหารงานทั่วไป ตามลำดับ

3) ความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยที่สงผลต่อประสิทธิผลการจัดการศึกษา อยู่ในระดับค่อนข้างต่ำถึงปานกลาง (r = 0.33 – 0.41) และมีความสัมพันธ์ต่อกันในทางบวกอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01

4) ปัจจัยที่สงผลต่อประสิทธิผลการจัดการศึกษา คือ ด้านผู้สอน ด้านผู้เรียน และด้านผู้บริหาร โดยมีค่าสัมประสิทธิ์การพยากรณ์ในรูปคะแนนมาตรฐาน (b) เท่ากับ 0.25 0.20 และ 0.17 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 สามารถพยากรณ์ปัจจัยที่ส่งผลต่อการจัดการศึกษาได้ร้อยละ 24.00

การศึกษาสภาพและแนวทางการพัฒนาการดำเนินงานการนิเทศภายในของโรงเรียน ในศูนย์เครือข่ายหนองบุญมาก 2 สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครราชสีมา เขต 2

อภิญญา สุทธิพันธุ์, วรสิทธิ์ รัตนวราหะ — Fri, 28 Aug 2026 00:00:00 +0700

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาสภาพการดำเนินงานการนิเทศภายในของโรงเรียน และ (2) เพื่อศึกษาแนวทางการดำเนินงานการนิเทศภายในของโรงเรียน ประชากรที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ คือ ผู้บริหารและครู จำนวน 79 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถามความคิดเห็น และแบบสัมภาษณ์เกี่ยวกับการนิเทศการศึกษาตามแนวคิดของ กลิคแมน กอร์ดอน และ รอสกอร์ดอน (Glickman,Gordon and Ross Gordon) สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ คือ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า

1) การนิเทศภายในของโรงเรียนในศูนย์เครือข่ายหนองบุญมาก 2 พบว่าโดยภาพรวม และรายด้านอยู่ในระดับมาก โดยเรียงลำดับค่าเฉลี่ยจากมากไปหาน้อย คือ ด้านการให้ความช่วยเหลือแก่ครู ด้านการพัฒนาบุคลากร ด้านการพัฒนาหลักสูตร ด้านการพัฒนางานกลุ่ม และด้านการวิจัยเชิงปฏิบัติการ

2) แนวทางการนิเทศภายในของโรงเรียนในศูนย์เครือข่ายหนองบุญมาก 2 พบว่า โรงเรียนควรให้โอกาสครูให้มีบทบาทหน้าที่เป็นทั้งผู้นำและผู้ตามในการทำงานกลุ่ม ให้การส่งเสริมสนับสนุนและให้บริการครู มีการสังเกตการสอน ใช้กระบวนการชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพ (PLC) มาช่วยในการนิเทศการสอน ให้ความสำคัญเรื่องการจัดทำแผนพัฒนาตนเองของครู (ID Plan) ส่งเสริมให้ครูมีความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับการพัฒนาหลักสูตร และส่งเสริมสนับสนุนให้ครูนำกระบวนการวิจัยมาใช้ในการแก้ปัญหาและแนะแนวทางในการทำวิจัยในชั้นเรียนที่ถูกต้องแก่ครู ควรใช้เกณฑ์การประเมินผลการปฏิบัติงานตามข้อตกลง (PA) มาช่วยในการนิเทศการศึกษาด้านการทำวิจัยในชั้นเรียน

การศึกษาภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารสถานศึกษาตามความคิดเห็นของครู สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาชัยภูมิ

ธนวุฒิ จันทีเทศ — Fri, 28 Aug 2026 00:00:00 +0700

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารตามความคิดเห็นของครู (2) เปรียบเทียบภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารตามความคิดเห็นของครู จำแนกตามวุฒิการศึกษา ประสบการณ์การทำงานของครู และขนาดของสถานศึกษา เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ พื้นที่วิจัย คือ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาชัยภูมิ กลุ่มตัวอย่าง คือครูในโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาชัยภูมิ จำนวน 310 คน ใช้วิธีคัดเลือกแบบสุ่มกลุ่มตัวอย่าง ตามขนาดของโรงเรียน ด้วยวิธีการสุ่มแบบหลายขั้นตอน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน เปรียบเทียบวุฒิการศึกษา โดยใช้สถิติ t-test เปรียบเทียบประสบการณ์ และขนาดของสถานศึกษา โดยใช้ F-test และทดสอบความแตกต่างรายคู่ด้วยวิธีการของเซฟเฟ่ (Scheffe 's Method) ผลการวิจัยพบว่า

1) ภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารสถานศึกษาตามความคิดเห็นของครู สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาชัยภูมิ โดยรวมอยู่ในระดับมาก

2) การเปรียบเทียบภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารตามความคิดเห็นของครู จำแนกตามวุฒิการศึกษา ประสบการณ์การทำงานของครู และขนาดของสถานศึกษา โดยรวมและรายด้าน ไม่แตกต่างกัน

องค์ความรู้ที่ได้จากงานวิจัยนี้ คือ ภาวะผู้นำเป็นปัจจัยที่ส่งผลกระทบต่อผู้ร่วมงาน องค์กรหรือสิ่งแวดล้อมต่าง ๆ ภาวะผู้นำเป็นองค์ประกอบสำคัญที่ส่งผลต่อความสำเร็จหรือความล้มเหลว และเป็นคุณสมบัติที่ผู้บริหารพึงมีโดยจะต้องรู้จักสร้างบรรยากาศที่ดีในการทำงานร่วมกับผู้อื่นรวมถึงการส่งเสริมให้สมาชิกภายในองค์กรเกิดความพึงพอใจพร้อมให้ความร่วมมือร่วมแรงและร่วมใจในการดำเนินงานเพื่อให้องค์กรประสบความสำเร็จตามเป้าหมายที่กำหนดไว้ ประโยชน์ที่ได้รับ ผู้บริหารสถานศึกษาสามารถนำข้อมูลจากการวิจัยไปใช้ในการวางแผนเพื่อพัฒนาภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารสถานศึกษาให้มีประสิทธิภาพ

ความยุติธรรมจากการทำลาย: วิพากษ์ทานอส ผ่านกรอบแนวคิดประโยชน์นิยม จริยศาสตร์แบบคานต์ และ พุทธปรัชญา

พระครูปลัดธันรบ โชติวํโส (วงศ์ษา) — Fri, 28 Aug 2026 00:00:00 +0700

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) วิเคราะห์แนวคิดเรื่องความยุติธรรมของทานอสผ่านกรอบแนวคิดประโยชน์นิยม (2) ประเมินการกระทำของทานอสผ่านจริยศาสตร์แบบคานต์ โดยเน้นประเด็นหน้าที่ทางศีลธรรมและศักดิ์ศรีของมนุษย์ และ (3) เพื่อวิพากษ์แนวคิดความยุติธรรมเชิงการทำลายผ่านกรอบพุทธปรัชญา โดยพิจารณาความสัมพันธ์ระหว่างเจตนา การกระทำ และผลทางจริยธรรมของความรุนแรง ซึ่งเป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยใช้การวิเคราะห์เชิงปรัชญาและการวิเคราะห์เชิงมโนทัศน์เป็นวิธีการหลัก ในการมุ่งศึกษาปัญหาความยุติธรรมและความชอบธรรมของการใช้ความรุนแรงผ่านกรณีศึกษาตัวละคร “ทานอส” จากจักรวาลภาพยนตร์มาเวล ซึ่งเสนอแนวคิดการทำลายชีวิตจำนวนมากเพื่อรักษาสมดุลของทรัพยากรและความอยู่รอดของจักรวาล โดยตั้งคำถามวิจัยว่า การทำลายชีวิตจำนวนมากเพื่อผลประโยชน์โดยรวมสามารถถือเป็น “ความยุติธรรม” ได้หรือไม่ เมื่อพิจารณาผ่านกรอบแนวคิดทางจริยศาสตร์ที่แตกต่างกัน

ผลการวิเคราะห์พบว่า แม้การกระทำของทานอสจะสามารถอธิบายความชอบธรรมได้บางส่วนภายใต้กรอบประโยชน์นิยมซึ่งให้ความสำคัญกับผลลัพธ์และผลประโยชน์โดยรวม แต่กลับขัดแย้งอย่างชัดเจนกับจริยศาสตร์แบบคานต์ที่ไม่อาจยอมรับการใช้มนุษย์เป็นเพียงเครื่องมือ และเมื่อพิจารณาผ่านกรอบพุทธปรัชญา พบว่าแนวคิดความยุติธรรมที่ตั้งอยู่บนการทำลายชีวิตไม่สามารถนำไปสู่การลดทุกข์อย่างแท้จริงได้ บทความนี้จึงชี้ให้เห็นข้อจำกัดเชิงจริยศาสตร์ของความยุติธรรมที่อ้างความจำเป็นเชิงผลลัพธ์ แต่ละเลยศักดิ์ศรีของชีวิต และสะท้อนปัญหาการอ้างความชอบธรรมจากการใช้ความรุนแรงในนามของความดี

บทบาทการช่วยเหลือสงเคราะห์ผู้ป่วยติดเตียงของพระสงฆ์ในอำเภอเมือง จังหวัดนครนายก

พระครูอดุลโพธิธรรม (สมพิศ ญาตธมฺโม), พระครูบรรพตภาวนาวิธาน, สุริยะ มาธรรม — Fri, 28 Aug 2026 00:00:00 +0700

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาระดับ (2) ศึกษาความสัมพันธ์ และ (3) นำเสนอบทบาทการช่วยเหลือสงเคราะห์ผู้ป่วยติดเตียงของพระสงฆ์ในอำเภอเมือง จังหวัดนครนายก ระเบียบวิธีวิจัยเป็นแบบผสานวิธี ระหว่างการวิจัยเชิงปริมาณ ใช้แบบสอบถาม ค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.958 จากกลุ่มตัวอย่างได้แก่ พระสงฆ์ จำนวน 228 รูป วิเคราะห์ข้อมูลโดยสถิติ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ การวิจัยเชิงคุณภาพ ใช้การสัมภาษณ์ผู้ให้ข้อมูลสำคัญจำนวน 9 รูปหรือคน สรุปเป็นความเรียงผลการวิจัยพบว่า

1) ระดับบทบาทการช่วยเหลือสงเคราะห์ผู้ป่วยติดเตียงของพระสงฆ์ในอำเภอเมือง จังหวัดนครนายก โดยภาพรวมพบว่าอยู่ในระดับมาก (=4.26)

2) ความสัมพันธ์ระหว่าง การช่วยเหลือสงเคราะห์กับบทบาทการช่วยเหลือสงเคราะห์ผู้ป่วยติดเตียงของพระสงฆ์ในอำเภอเมือง จังหวัดนครนายก โดยภาพรวม มีความสัมพันธ์กันเชิงบวก อยู่ในระดับมาก
(r=0.840)

3) บทบาทการช่วยเหลือสงเคราะห์ผู้ป่วยติดเตียงของพระสงฆ์ในอำเภอเมือง จังหวัดนครนายก ด้านการวางแผนการดูแล พบว่า มีการกำหนดบทบาทพระสงฆ์ที่สอดคล้องพระธรรมวินัย ในการดำเนินงานที่ชัดเจนช่วยเพิ่มความเชื่อมั่นและลดภาระครอบครัวผู้ป่วย ด้านการดูแลเฉพาะราย พบว่า มีความสำคัญต่อคุณภาพชีวิตของผู้ป่วยและครอบครัว ใช้หลักธรรมทางพระพุทธศาสนาเป็นเครื่องมือในการเยียวยาจิตใจ ลดความทุกข์ ความกังวล และความโดดเดี่ยวของผู้ป่วยติดเตียง ช่วยเสริมสร้างกำลังใจแก่ญาติผู้ดูแลให้มีความเข้มแข็งมากขึ้น ด้านการติดตามประเมินผล พบว่า การประเมินช่วยสร้างความน่าเชื่อถือให้กับการทำงาน และความต่อเนื่องของการช่วยเหลือ ตอบสนองต่อความต้องการของผู้ป่วยและสังคมได้

การมีส่วนร่วมในการอนุรักษ์ป่าไม้ตามปฏิปทาเจ้าพ่อเขาใหญ่ (ปลัดจ่าง นิสัยสัตย์) ของพระสงฆ์ในอำเภอบ้านนา จังหวัดนครนายก

พระครูปริยัติวัชรวิมล (กมล ฐิติโก), สุริยะ มาธรรม, พระมหาธงชัย สุนฺทราจาโร — Fri, 28 Aug 2026 00:00:00 +0700

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาระดับ (2) ศึกษาความสัมพันธ์ และ (3) นำเสนอการมีส่วนร่วมในการอนุรักษ์ป่าไม้ตามปฏิปทาเจ้าพ่อเขาใหญ่ (ปลัดจ่าง นิสัยสัตย์) ของพระสงฆ์ในอำเภอบ้านนา จังหวัดนครนายก ระเบียบวิธีวิจัยเป็นแบบผสานวิธี ระหว่างการวิจัยเชิงปริมาณ ใช้แบบสอบถาม ค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.978 จากกลุ่มตัวอย่างได้แก่ นักเรียนพระปริยัติธรรม จำนวน 203 รูป วิเคราะห์ข้อมูลโดยสถิติ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ การวิจัยเชิงคุณภาพใช้การสัมภาษณ์ผู้ให้ข้อมูลสำคัญจำนวน 9 รูปหรือคน สรุปเป็นความเรียง ผลการวิจัยพบว่า

1) ระดับการมีส่วนร่วมในการอนุรักษ์ป่าไม้ตามปฏิปทาเจ้าพ่อเขาใหญ่ (ปลัดจ่าง นิสัยสัตย์) ของพระสงฆ์ในอำเภอบ้านนา จังหวัดนครนายก โดยภาพรวมพบว่าอยู่ในระดับมาก (=4.25)

2) ความสัมพันธ์ระหว่าง การบริหารจัดการตามหลัก 4M กับการมีส่วนร่วมในการอนุรักษ์ป่าไม้ตามปฏิปทาเจ้าพ่อเขาใหญ่ (ปลัดจ่าง นิสัยสัตย์) ของพระสงฆ์ในอำเภอบ้านนา จังหวัดนครนายก โดยภาพรวม มีความสัมพันธ์กันเชิงบวก อยู่ในระดับมาก (r=0.847)

3) การมีส่วนร่วมในการอนุรักษ์ป่าไม้ตามปฏิปทาเจ้าพ่อเขาใหญ่ (ปลัดจ่าง นิสัยสัตย์) ของพระสงฆ์ในอำเภอบ้านนา จังหวัดนครนายก ด้านการมีส่วนร่วมในการตัดสินใจ พบว่า พระสงฆ์ในการใช้หลักธรรมเป็นฐานการตัดสินใจ ด้านการมีส่วนร่วมในการดำเนินงาน พบว่า มีการอนุรักษ์และเป็นแบบอย่างแก่ชุมชน ด้านการมีส่วนร่วมในการจัดสรรผลประโยชน์ พบว่า การจัดสรรผลประโยชน์อย่างเป็นธรรมโปร่งใส คืนธรรมชาติและชุมชน ด้านการมีส่วนร่วมในการประเมินผล พบว่า การประเมินคุณธรรมและความสัมพันธ์ชุมชน

ประสิทธิผลการบริหารจัดการงานสาธารณสงเคราะห์ของคณะสงฆ์ อำเภอบ้านเขว้า จังหวัดชัยภูมิ

พระครูสังฆรักษ์สมชาย สมจิตฺโต, พระมหาธงชัย สุนฺทราจาโร, พระครูบรรพตภาวนาวิธาน — Fri, 28 Aug 2026 00:00:00 +0700

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาระดับ (2) ศึกษาความสัมพันธ์ และ (3) นำเสนอประสิทธิผลการบริหารจัดการงานสาธารณะสงเคราะห์ของคณะสงฆ์อำเภอบ้านเขว้า จังหวัดชัยภูมิ ระเบียบวิธีวิจัยเป็นแบบผสานวิธี ระหว่างการวิจัยเชิงปริมาณ ใช้แบบสอบถาม ค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.862 จากกลุ่มตัวอย่างได้แก่ พระสงฆ์ จำนวน 155 รูป วิเคราะห์ข้อมูลโดยสถิติ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ การวิจัยเชิงคุณภาพ ใช้การสัมภาษณ์ผู้ให้ข้อมูลสำคัญจำนวน 9 รูปหรือคน สรุปเป็นความเรียง ผลการวิจัยพบว่า

1) ระดับประสิทธิผลการริหารจัดการงานสาธารณะสงเคราะห์ของคณะสงฆ์อำเภอบ้านเขว้า จังหวัดชัยภูมิ โดยภาพรวมพบว่าอยู่ในระดับมาก (=4.27)

2) ความสัมพันธ์ระหว่างการบริหารงานสาธารณะสงเคราะห์กับประสิทธิผลการบริหารจัดการงานสาธารณะสงเคราะห์ของคณะสงฆ์อำเภอบ้านเขว้า จังหวัดชัยภูมิ โดยภาพรวม มีความสัมพันธ์กันเชิงบวก อยู่ในระดับมาก (r=0.901)

3) แนวทางการส่งเสริมประสิทธิผลการบริหารจัดการงานสาธารณะสงเคราะห์ของคณะสงฆ์อำเภอบ้านเขว้า จังหวัดชัยภูมิ พบว่า ด้านการผลิต สำรวจความต้องการของประชาชน พัฒนาศักยภาพพระสงฆ์และนำนวัตกรรมมาประยุกต์ใช้ ด้านประสิทธิภาพ การบริหารจัดการอย่างเป็นระบบ ประสานงานกับภาคีเครือข่าย มีความโปร่งใส พร้อมตัวชี้วัดและการประเมินผล ด้านความพึงพอใจ การดำเนินงานที่สอดคล้องกับพระธรรมวินัยและตอบสนองต่อความเดือดร้อนของประชาชน ด้านการปรับเปลี่ยน มีการปรับทัศนคติและวิธีดำเนินงาน ให้สอดคล้องกับบริบทสังคมที่เปลี่ยนแปลง โดยบูรณาการหลักธรรมกับการบริหารจัดการสมัยใหม่ ด้านการพัฒนา พบว่า มีการพัฒนาศักยภาพในการบริหารงานของพระสงฆ์ให้ทำงานอย่างเป็นระบบโปร่งใส ยกระดับคุณภาพงานสาธารณะสงเคราะห์