วิเคราะห์หลักความเชื่อการบูชาวัตถุมงคลของประชาชน  อำเภอเมือง จังหวัดนครราชสีมา

สิทธิชัย ทวีโคตร; พระมหาสุพร    รกฺขิตธมฺโม; เบญจมาศ   สุวรรณวงศ์

ผู้แต่ง

สิทธิชัย ทวีโคตร มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตนครราชสีมา
พระมหาสุพร รกฺขิตธมฺโม มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตนครราชสีมา
เบญจมาศ สุวรรณวงศ์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตนครราชสีมา

คำสำคัญ:

ความชื่อ, ประชาชน, วัตถุมงคล

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาหลักความเชื่อตามหลักพระพุทธศาสนาเถรวาท (2) ศึกษาหลักความเชื่อการบูชาวัตถุมงคลของประชาชน อำเภอเมือง จังหวัดนครราชสีมา และ (3) วิเคราะห์การบูชาวัตถุมงคลตามหลักความเชื่อของประชาชน อำเภอเมือง จังหวัดนครราชสีมา การวิจัยในครั้งเป็นการวิจัยแบบเชิงคุณภาพ ผลการศึกษาพบว่า

1) หลักความเชื่อตามหลักพระพุทธศาสนาเถรวาท เป็นความเชื่อหรือศรัทธาที่ถูกต้องจะต้องเป็นศรัทธาในพระรัตนตรัย ศรัทธาที่ประกอบด้วยปัญญาจึงจะเป็นศรัทธาที่ถูกต้องในหลักพระพุทธศาสนานั้น พระพุทธเจ้าทรงตรัสสอนให้เชื่อเรื่องกรรมและผลของกรรมเชื่อว่าสัตว์มีกรรมเป็นของ ๆ ตน

2) หลักความเชื่อการบูชาวัตถุมงคลของประชาชน อำเภอเมือง จังหวัดนครราชสีมา สังคมไทยของเรามีความเชื่อมาแต่โบราณว่าคาถาอาคม อำนาจจิต การเพ่งกสิน อำนาจพระพุทธคุณที่มาบรรจุในวัตถุมงคลนั้น เป็นเครื่องยึดเหนี่ยวทางจิตใจในการดำเนินชีวิตของคนไทยที่นับถือศาสนาพุทธ ยึดเป็นที่พึ่งของตนเอง

3) วิเคราะห์การบูชาวัตถุมงคลตามหลักความเชื่อของประชาชน อำเภอเมือง จังหวัดนครราชสีมา คุณค่าสำคัญมาจากความศรัทธา ในพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ ปฏิบัติได้จริง สังคมไทยมีความเชื่อมาแต่โบราณว่า อำนาจพระพุทธคุณที่มาบรรจุในวัตถุมงคลนั้นเกิดจากความเชื่อความศรัทธาในความศักดิ์สิทธิ์ของวัตถุมงคลนั้น

เอกสารอ้างอิง

ฉลอง สุนทราวาณิชย์. (2551). ศึกษา รู้จัก วิพากษ์ คนชั้นกลาง รวมบทความจากการ สัมมนาทางวิชาการ กรุงเทพมหานคร: คณะสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

ฉลอง สุนทราวาณิชย์. (2551). นวัตกรรมพระเครื่องไทย: ก่อนจะเป็นอุตสาหกรรมพระเครื่อง. เอกสารประกอบสัมมนาวิชาการ “โลกของอิสลามและมุสลิมในอุษาคเนย์”

นิธิ เอียวศรีวงศ์. (2562). พุทธศาสนาในวัฒนธรรมไทย. กรุงเทพมหานคร: มติชน.

นิธิ เอียวศรีวงศ์. (2562). วัตถุมงคลกับสังคมไทยร่วมสมัย. กรุงเทพมหานคร: มติชน.

ปรมินท์ จารุวร. (2563). พลวัตความเชื่อเรื่องวัตถุมงคลในสังคมไทย. วารสารมนุษยศาสตร์.

พรชัย ศรีไลกุล. (2565). “ศึกษาการใช้ปาฏิหาริย์ 3 ในพระพุทธศาสนาเพื่อพัฒนาสังคมไทย”. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระครูวิสาลสรนาท (อุดม อติพโล). (2565). “ศึกษาคุณค่าและแรงจูงใจต่อความเชื่อวัตถุมงคลของพุทธศาสนิกชน”. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตฺโต). (2558). พุทธธรรม. พิมพ์ครั้งที่ 11. กรุงเทพมหานคร: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2559). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. พิมพ์ครั้งที่ 34. กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิการศึกษาเพื่อสันติภาพ.

พระมหาพิชัยยุทธ สุขวฑฺฒโน (สุขเพีย). (2565).“วิเคราะห์พลวัตพิธีกรรมการบายศรีสู่ขวัญเชิงพุทธของชุมชน บ้านโคก อำเภอสร้างคอม จังหวัดอุดรธานี” บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระมหาสุทิตย์ อาภากโร. (2560). พระเครื่องและวัตถุมงคลในพระพุทธศาสนาเถรวาท. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย

พระมหาสุรศักดิ์ ขนฺติธมฺโม (กุนากุล). (2567). “วิเคราะห์เป้าหมายของพุทธวิธีการสอนในทีฆนิกาย มหาวรรค”. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระสมพร ธมฺมปญฺโญ (จิวะวิไลกาญจน์). (2565). “วิเคราะห์ความเชื่อในการเช่าบูชาพระเครื่องของประชาชน ในอำเภอเมือง จังหวัดนครปฐม” บัณฑิตวิทยาลัย:มหาวิทยาลัยจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย,

ศรีศักร วัลลิโภดม. (2558). ประวัติศาสตร์วัตถุมงคลในสยามประเทศ. กรุงเทพมหานคร: เมืองโบราณ.

ศรีศักร วัลลิโภดม. (2560). ความเชื่อพื้นบ้านกับพระพุทธศาสนาในสังคมไทย. กรุงเทพมหานคร มูลนิธิเล็ก-ประไพ วิริยะพันธุ์

สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2561). พระพุทธศาสนาในอาเซียน, พิมพ์ครั้งที่ 4. กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิการศึกษาเพื่อสันติภาพ.

สุภาพรรณ ณ บางช้าง. (2535). พุทธธรรมที่เป็นรากฐานไทยสมัยสุโขทัยถึงก่อนการเปลี่ยนแปลงการปกครอง. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

อมรา พงศาพิชญ์. (2541). วัฒนธรรม ศาสนาและชาติพันธุ์: วิเคราะห์สังคมไทยในแนวมานุษยวิทยา. พิมพ์ครั้งที่ 5. (กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.