วารสารรัฐประศาสนศาสตร์และสหวิทยาเพื่อสังคม

การจัดการกลุ่มองค์กรการเงินชุมชนร่วมสมัย

อัศวลักษ์ ราชพลสิทธิ์ — 2026-10-01

บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่ออธิบายความหมาย ความเป็นมา และความสำคัญของกลุ่มองค์กรการเงินชุมชน วิเคราะห์พัฒนาการขององค์กรการเงินชุมชนในประเทศไทย และนำเสนอแนวทางการจัดการกลุ่มองค์กรการเงินชุมชนที่สอดคล้องกับบริบทการเปลี่ยนแปลงทางเศรษฐกิจ สังคม และเทคโนโลยีในยุคร่วมสมัยบทความนี้ใช้วิธีการทบทวนเอกสารและแนวคิดทางวิชาการที่เกี่ยวข้องกับเศรษฐกิจชุมชน การจัดการองค์กร และการพัฒนาอย่างยั่งยืน โดยกลุ่มองค์กรการเงินชุมชนมีบทบาทสำคัญในการเสริมสร้างความเข้มแข็งของเศรษฐกิจฐานราก โดยช่วยเพิ่มโอกาสในการเข้าถึงแหล่งเงินทุน ลดการพึ่งพาเงินทุนนอกระบบ และเสริมสร้างวินัยทางการเงินของสมาชิก พัฒนาการขององค์กรการเงินชุมชนในประเทศไทยสามารถแบ่งออกเป็น 4 ยุค ได้แก่ ยุคดั้งเดิม ยุคเริ่มจัดตั้งอย่างเป็นระบบยุคขยายตัวตามนโยบายรัฐ และยุคร่วมสมัยที่มุ่งเน้นความโปร่งใส ธรรมาภิบาล และความยั่งยืน การจัดการกลุ่มองค์กรการเงินชุมชนร่วมสมัยจึงควรให้ความสำคัญกับโครงสร้างองค์กรที่ชัดเจน ภาวะผู้นำ การมีส่วนร่วมของสมาชิก การบริหารการเงินและบัญชีที่โปร่งใส การใช้เทคโนโลยีดิจิทัล และการสร้างเครือข่ายความร่วมมือ เพื่อเสริมสร้างความเข้มแข็งและความยั่งยืนขององค์กรและชุมชนในระยะยาว

การพัฒนาแบบวัดวินิจฉัยสำหรับสมรรถนะแห่งศตวรรษที่ 21

ณัฐพงษ์ อิ่มหิรัญ — 2026-10-01

บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อนำเสนอกรอบแนวคิดในการพัฒนาแบบวัดวินิจฉัยสมรรถนะ โดยเป็นการศึกษาเชิงสังเคราะห์วรรณกรรมสากลและงานวิจัยที่เกี่ยวข้อง พร้อมบูรณาการเข้ากับบริบทการศึกษาไทย ผลการศึกษา พบว่า การศึกษาในศตวรรษที่ 21 จำเป็นต้องเปลี่ยนแปลงรูปแบบการประเมินที่ต้องก้าวข้ามการวัดความรู้ไปสู่การวัดสมรรถนะที่ซับซ้อนและเป็นนามธรรม โดยชี้ให้เห็นถึงความจำเป็นในการแตกโครงสร้างสมรรถนะให้เป็นมิติย่อยที่สามารถวินิจฉัยได้จากการวิเคราะห์ ถึงแม้จะพบว่าการประเมินเชิงปฏิบัติการที่ใช้เทคโนโลยี เช่น สถานการณ์จำลอง การวิเคราะห์ข้อมูลบันทึกพฤติกรรม และแบบจำลองการวินิจฉัยเชิงปริมาณ (DCMs) จะมีศักยภาพสูงในการวิเคราะห์เชิงลึก แต่ก็มีข้อจำกัดสำคัญด้านความเที่ยงตรงเชิงการตีความ ซึ่งทำให้ผลลัพธ์ที่ได้มีความซับซ้อนและครูนำไปใช้ได้ยาก โดยเฉพาะในบริบทของประเทศไทยที่ยังมีความพร้อมทางเทคโนโลยีและความเข้าใจในทฤษฎีการวัดขั้นสูงที่แตกต่างกันระหว่างสถานศึกษา เพื่อแก้ปัญหานี้ จึงได้เสนอวงจรวินิจฉัยเพื่อการพัฒนาที่เน้นการให้ข้อมูลย้อนกลับที่ชัดเจนและนำไปปฏิบัติได้ พร้อมทั้งเสนอให้ใช้การบูรณาการข้อมูลแบบสามเส้า โดยผสมผสานข้อมูลเชิงปริมาณจากแบบวัดเข้ากับการสังเกตเชิงคุณภาพของครู รวมทั้งเสนอแนะแนวทางการนำไปปฏิบัติที่เหมาะสมกับบริบทไทย เพื่อให้ครูสามารถนำไปออกแบบกิจกรรมการเรียนรู้ที่มุ่งเป้า อันเป็นการเชื่อมช่องว่างระหว่างทฤษฎีการวัดขั้นสูงและการปฏิบัติจริงในห้องเรียนไทย

บทบาทขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในการพัฒนาศักยภาพและส่งเสริมกิจกรรมของผู้สูงอายุ: กรณีศึกษาเทศบาลตำบลโคกหล่อ อำเภอเมืองตรัง จังหวัดตรัง

ปิยะรัตน์ แซ่หลี — 2026-10-01

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษากิจกรรมการส่งเสริมศักยภาพของผู้สูงอายุในพื้นที่เทศบาลตำบลโคกหล่อ อำเภอเมืองตรัง จังหวัดตรัง และ 2) ศึกษาบทบาทการดำเนินงานของภาครัฐในการพัฒนาศักยภาพและส่งเสริมกิจกรรมผู้สูงอายุในพื้นที่เทศบาลตำบลโคกหล่ออำเภอเมืองตรัง จังหวัดตรัง โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ การเก็บรวบรวมข้อมูลใช้วิธีการสัมภาษณ์เชิงลึก กับบุคลากรที่เกี่ยวข้องกับการดำเนินงานในการพัฒนาศักยภาพและส่งเสริมกิจกรรมของผู้สูงอายุ และการสัมภาษณ์แบบสนทนากลุ่มกับผู้สูงอายุ ซึ่งแบ่งเป็น 2 กลุ่ม คือ กลุ่มผู้สูงอายุที่อยู่ในชมรมและกลุ่มผู้สูงอายุที่อยู่ในพื้นที่เทศบาลตำบลโคกหล่อ ผลการวิจัย พบว่า 1) เทศบาลตำบลโคกหล่อดำเนินกิจกรรมเพื่อส่งเสริมศักยภาพและคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุให้สามารถดำรงชีวิตได้อย่างมีคุณค่าและมีความสุข โดยเทศบาลฯ ได้จัดโครงการและกิจกรรมที่หลากหลายครอบคลุมทั้งด้านร่างกาย จิตใจ สังคม และสิ่งแวดล้อม และ 2) เทศบาลตำบลโคกหล่อมีบทบาทสำคัญในการส่งเสริมศักยภาพของผู้สูงอายุผ่านการบูรณาการนโยบาย แผนงาน และความร่วมมือจากหลายภาคส่วนในการพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุ บทสรุปครั้งนี้สามารถเป็นแนวทางในการวางแผนโครงการและกิจกรรมให้สอดคล้องกับบริบทพื้นที่ และความต้องการของผู้สูงอายุเพื่อพัฒนาศักยภาพ และคุณภาพชีวิตในการรองรับสังคมสูงวัยอย่างยั่งยืน รวมทั้งเป็นต้นแบบให้แก่
องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นอื่นในการกำหนดนโยบายระยะยาวต่อไป

ปัญหาการได้รับบริการของผู้สูงอายุ ในองค์การบริหารส่วนตำบลตะคร้ำเอน อำเภอท่ามะกา จังหวัดกาญจนบุรี

พัชราภรณ์ ขำสอน — 2026-10-01

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาปัญหาการได้รับบริการของผู้สูงอายุ ในองค์การบริหารส่วนตำบลตะคร้ำเอน และ 2) เสนอแนะการให้บริการที่เหมาะสมกับผู้สูงอายุ ในองค์การบริหารส่วนตำบลตะคร้ำเอน อำเภอท่ามะกา จังหวัดกาญจนบุรี เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ ประชากร คือ จำนวน 3,577 คน และกลุ่มตัวอย่าง จำนวน 359 คน ใช้การกำหนดขนาดกลุ่มตัวอย่างด้วยสูตรของ Taro Yamane เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสอบถาม ใช้สถิติการแจกแจง ความถี่ ค่าร้อยละ และค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัย พบว่า 1) ผู้ตอบแบบสอบถามส่วนใหญ่เป็นเพศหญิงคิดเป็นร้อยละ 63.23 มีอายุ 60-69 ปี ว่างงาน พบปัญหาด้านเทคโนโลยีไม่ทันสมัย หน่วยงานไม่มีความรวดเร็ว ไม่มีการจัดฝ่ายสำนักงานที่ชัดเจน พบปัญหาด้านเทคโนโลยีที่ไม่ทันสมัยเป็นอันดับมากที่สุด และ 2) ปัญหาด้านเทคโนโลยีไม่ทันสมัย ควรจัดให้มีเทคโนโลยีช่วยผู้สูงอายุ เช่น เครื่องช่วยฟังดิจิทัล เป็นต้น หน่วยงานไม่มีความรวดเร็ว ควรจัดให้มีการพัฒนากระบวนการทำงานในหน่วยงาน เช่น จัดอบรมเพื่อทบทวนขั้นตอนการทำงาน เป็นต้น ไม่มีการจัดฝ่ายสำนักงานที่ชัดเจน ควรจัดให้มีการประเมินและพัฒนาอย่างต่อเนื่อง เช่น ทำการประเมินความชัดเจนของฝ่ายงานอย่างสม่ำเสมอ

รูปแบบการบริหารสถานีตำรวจอัจฉริยะ เพื่อตอบโจทย์เมืองอัจฉริยะ

สิทธิพงษ์ ศรีกุลบุตร — 2026-10-01

บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพปัจจุบัน ปัญหา และความต้องการในการบริหารงานสถานีตำรวจเพื่อรองรับการเป็นเมืองอัจฉริยะ 2) พัฒนารูปแบบการบริหารสถานีตำรวจอัจฉริยะที่สอดคล้องกับบริบทสังคมไทย และ 3) นำเสนอแนวทางพัฒนาสมรรถนะดิจิทัลของข้าราชการตำรวจ ใช้เทคนิคการสังเคราะห์เอกสาร จากแนวคิดการบริหารจัดการยุคดิจิทัล ร่วมกับการวิเคราะห์โครงสร้างอำนาจหน้าที่ตามระเบียบสำนักงานตำรวจแห่งชาติ และการวิเคราะห์เนื้อหา จากเอกสารเชิงนโยบายที่เกี่ยวข้อง ผลการวิจัย พบว่า 1) สภาพปัจจุบันยังเผชิญปัญหาจากโครงสร้างแบบรวมศูนย์ที่ล่าช้า ความเหลื่อมล้ำทางทักษะดิจิทัลของบุคลากร และความเปราะบางของระบบฐานข้อมูลต่อภัยคุกคามทางไซเบอร์ 2) รูปแบบการบริหารสถานีตำรวจอัจฉริยะที่เหมาะสมคือ “รูปแบบ 8S Smart Police Station” ซึ่งบูรณาการ 8 องค์ประกอบ ได้แก่ ทุนมนุษย์อัจฉริยะ (Smart People), โครงสร้างพื้นฐาน (Infrastructure), การบริการ (Service), ความปลอดภัยไซเบอร์ (Security), การสื่อสารความเสี่ยง (Communication), การมีส่วนร่วม (Engagement), การบริหารแบบยืดหยุ่น (Management) และความยั่งยืน (Sustainability) และ 3) แนวทางพัฒนาสมรรถนะดิจิทัลต้องมุ่งเน้นการสร้าง “บุคลากรไฮบริด” ที่มีความเชี่ยวชาญทั้งทักษะดิจิทัลและจิตวิทยาอาชญากรรม เพื่อเปลี่ยนผ่านการทำงานจากเชิงรับ (Reactive) ไปสู่เชิงรุก (Proactive) ผ่านการใช้ระบบสถานีตำรวจเสมือนจริงและการบริหารจัดการข้อมูลขนาดใหญ่ (Big Data) เพื่อตอบโจทย์ความปลอดภัยของเมืองอัจฉริยะอย่างยั่งยืน