วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยชินวัตร

ปัจจัยเชิงสาเหตุการบริหารสถานศึกษากับประสิทธิผลการบริหารงานบุคคล ของบุคลากรในสถานศึกษา สังกัดสำนักการศึกษากรุงเทพมหานคร

กฤติน บัวพันธุ์ และ โสภี วิวัฒน์ชาญกิจ — 2026-03-24

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับปัจจัยเชิงสาเหตุการบริหารสถานศึกษา 2) ศึกษาระดับประสิทธิผลการบริหารงานบุคคล 3) ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยเชิงสาเหตุการบริหารสถานศึกษากับประสิทธิผลการบริหารงานบุคคล ของบุคลากรในสถานศึกษา สังกัดสำนักการศึกษากรุงเทพมหานคร กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ คือ บุคลากรทางการศึกษา จำนวน 385 คน ได้มาโดยใช้ตารางกำหนดขนาดตัวอย่างของ ตารางของ Krejcie & Morgan เครื่องมือที่ใช้คือแบบสอบถามการสถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูลคือ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน

ผลการศึกษาพบว่า 1)ปัจจัยเชิงสาเหตุการบริหารสถานศึกษา ของบุคลากรในสถานศึกษา สังกัดสำนักการศึกษากรุงเทพมหานคร โดยภาพรวม อยู่ในระดับค่อนข้างสูง เมื่อพิจารณาเป็นรายด้านพบว่า อันดับ 1 คือปัจจัยด้านบุคคล รองลงมาคือปัจจัยด้านนโยบาย และอันดับสุดท้ายคือ ปัจจัยด้านทรัพยากร 2) ประสิทธิผลการบริหารงานบุคคล ของบุคลากรในสถานศึกษา สังกัดสำนักการศึกษากรุงเทพมหานคร โดยรวมอยู่ในระดับค่อนข้างสูง เมื่อจำแนกเป็นรายด้าน พบว่า อันดับที่ 1 คือ ด้านผู้เรียน รองลงมา คือความก้าวหน้าทางวิชาชีพ 3) ความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยเชิงสาเหตุการบริหารสถานศึกษากับประสิทธิผลการบริหารงานบุคคล ของบุคลากรในสถานศึกษา สังกัดสำนักการศึกษากรุงเทพมหานคร ด้วยวิธีการถดถอยพหุคูณ พบว่า ปัจจัยด้านบุคคล ปัจจัยด้านทรัพยากร ปัจจัยด้านนโยบาย ให้ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์พหุคูณ (R) มีค่าเท่ากับ 0.912 และสามารถอธิบายความผันแปรของปัจจัยเชิงสาเหตุการบริหารสถานศึกษากับประสิทธิผลการบริหารงานบุคคล ของบุคลากรในสถานศึกษา สังกัดสำนักการศึกษากรุงเทพมหานคร อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 ได้ร้อยละ 87.80 (R²=0.878) และผลการทดสอบสมมติฐานปัจจัยเชิงสาเหตุการบริหารสถานศึกษากับประสิทธิผลการบริหารงานบุคคล พบว่ามีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01

ปัจจัยเสริมแรงกับความสำเร็จการบริหารสถานศึกษาของบุคลากรทางการศึกษาสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสุโขทัย เขต 1

ณัฐพล มากจีน และ โสภี วิวัฒน์ชาญกิจ — 2026-03-24

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับปัจจัยเสริมแรง 2) ศึกษาระดับความสำเร็จการบริหารสถานศึกษา 3) ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยเสริมแรงกับความสำเร็จการบริหารสถานศึกษาของบุคลากรทางการศึกษาสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสุโขทัย เขต 1 กลุ่มตัวย่างที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ คือ บุคลากรทางการศึกษา จำนวน 385 คน เครื่องมือที่ใช้ คือแบบสอบถาม สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูลคือ แจกแจความถี่ การหาค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน

ผลการวิจัยพบว่า 1) ปัจจัยเสริมแรง โดยภาพรวม อยู่ในระดับค่อนข้างสูง เมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน พบว่า อันดับที่ 1 คือปัจจัยภายนอก รองลงมา คือปัจจัยภายใน ตามลำดับ 2) ความสำเร็จการบริหารสถานศึกษา โดยภาพรวมค่าเฉลี่ยอยู่ในระดับค่อนข้างสูง เมื่อพิจารณาเป็นรายด้านพบว่า อันดับที่ 1 คือด้านการบริหารงานวิชาการ รองลงมาคือ ด้านการบริหารงานบุคคล ด้านการบริหารงานงบประมาณ และอันดับสุดท้ายคือ ด้านการบริหารงานทั่วไปตามลำดับ 3) ผลการวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยเสริมแรงกับความสำเร็จการบริหารสถานศึกษา ด้วยวิธีการถดถอยพหุคูณ พบว่า ปัจจัยภายนอก ปัจจัยภายใน ให้ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์พหุคูณ (R) มีค่าเท่ากับ 0.912 และสามารถอธิบายความผันแปรของปัจจัยเสริมแรงกับความสำเร็จการบริหารสถานศึกษา อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 ได้ร้อยละ 80.00 (R²=0.800) และผลการทดสอบสมมติฐานปัจจัยเสริมแรงกับความสำเร็จการบริหารสถานศึกษา พบว่า ทุกสมมติฐานมีความสอดคล้องและพบว่า มีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01

มุมมองทุนทางจิตวิทยากับพฤติกรรมการบริหารเชิงนวัตกรรมของบุคลากรทางการศึกษา สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสุโขทัย เขต 1

นฤชินท์ โพธิ์แจ้ง และ โสภี วิวัฒน์ชาญกิจ — 2026-03-24

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับมุมมองทุนทางจิตวิทยา 2) ศึกษาระดับพฤติกรรมการบริหารเชิงนวัตกรรม 3) ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างมุมมองทุนทางจิตวิทยากับพฤติกรรมการบริหารเชิงนวัตกรรมของบุคลากรทางการศึกษา สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสุโขทัย เขต 1 กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ คือ บุคลากรทางการศึกษา จำนวน 385 คน ได้มาโดยใช้ตารางกำหนดขนาดตัวอย่างของ ทาร์โร่ ยามาเครื่องมือที่ใช้คือแบบสอบถามการสถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูลคือ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน

ผลการศึกษาพบว่า 1) มุมมองทุนทางจิตวิทยา โดยภาพรวม อยู่ในระดับค่อนข้างสูง เมื่อพิจารณาเป็นรายด้านพบว่า อันดับ 1 คือ ด้านความหวัง รองลงมาคือ ด้านความยืดหยุ่น ด้านมองโลกในแง่ดี และอันดับสุดท้ายคือ ด้านการรับรู้ความสามารถของตนเอง ตามลำดับ 2) พฤติกรรมการบริหารเชิงนวัตกรรม โดยรวมอยู่ในระดับค่อนข้างสูง เมื่อจำแนกเป็นรายด้าน พบว่า อันดับที่ 1 คือด้านความพึงพอใจในงาน รองลงมา คือ ด้านความพยายามในงาน และอันดับสุดท้าย คือ ด้านความน่าสนใจในงาน ตามลำดับ 3) ความสัมพันธ์ระหว่างมุมมองทุนทางจิตวิทยากับพฤติกรรมการบริหารเชิงนวัตกรรม ด้วยวิธีการถดถอยพหุคูณ พบว่า ด้านความหวัง ด้านมองโลกในแง่ดี ด้านความยืดหยุ่น ด้านการรับรู้ความสามารถของตนเอง ให้ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์พหุคูณ (R) มีค่าเท่ากับ 0.922 และสามารถอธิบายความผันแปรของพฤติกรรมการบริหารเชิงนวัตกรรม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 ได้ร้อยละ 88.80 (R²=0.888) และผลการทดสอบสมมติฐานมุมมองทุนทางจิตวิทยากับพฤติกรรมการบริหารเชิงนวัตกรรม และพบว่า มีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01

ปัจจัยเกื้อหนุนงานวิชาการกับงานประกันคุณภาพภายในสถานศึกษาของครูโรงเรียนขยายโอกาศทางการศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสุโขทัย เขต 1

เกียรติศักดิ์ วงษ์เลี้ยง และ โสภี วิวัฒน์ชาญกิจ — 2026-03-24

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับปัจจัยเกื้อหนุนงานวิชาการ 2) ศึกษาระดับงานประกันคุณภาพภายในสถานศึกษา 3) ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยเกื้อหนุนงานวิชาการกับงานประกันคุณภาพภายในสถานศึกษาของครูโรงเรียนขยายโอกาศทางการศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสุโขทัย เขต 1กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ คือ บุคลากรทางการศึกษา จำนวน 385 คน ได้มาโดยใช้ตารางกำหนดขนาดตัวอย่างของ เคอซี่ และ มอร์แกน เครื่องมือที่ใช้คือแบบสอบถามการสถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูลคือ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน

ผลการศึกษาพบว่า 1) ปัจจัยเกื้อหนุนงานวิชาการ โดยภาพรวม อยู่ในระดับค่อนข้างสูง เมื่อพิจารณาเป็นรายด้านพบว่า อันดับ 1 คือ กลุ่มปัจจัยผู้บริหาร รองลงมาคือกลุ่มปัจจัยการมีส่วนร่วม และอันดับสุดท้ายคือ กลุ่มปัจจัยทางทัพยากรการนิเทศ ตามลำดับ 2) งานประกันคุณภาพภายในสถานศึกษา โดยรวมค่าเฉลี่ยอยู่ในระดับค่อนข้างสูง เมื่อพิจารณาเป็นรายด้านพบว่า อันดับที่ 1 คือด้านการพัฒนามาตรฐานการศึกษา รองลงมาคือด้านการติดตาม ตรวจสอบ และประเมินคุณภาพการศึกษา และอันดับสุดท้ายคือด้านการพัฒนาคุณภาพอย่างต่อเนื่อง ตามลำดับ 3) ความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยเกื้อหนุนงานวิชาการกับงานประกันคุณภาพภายในสถานศึกษา ด้วยวิธีการถดถอยพหุคูณ กลุ่มปัจจัยผู้บริหาร กลุ่มปัจจัยทางทัพยากรการนิเทศ กลุ่มปัจจัยการมีส่วนร่วม ให้ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์พหุคูณ (R) มีค่าเท่ากับ 0.912 และสามารถอธิบายความผันแปรของปัจจัยเกื้อหนุนงานวิชาการกับงานประกันคุณภาพภายในสถานศึกษา อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 ได้ร้อยละ 87.80 (R²=0.878) และผลการทดสอบสมมติฐานปัจจัยเกื้อหนุนงานวิชาการกับงานประกันคุณภาพภายในสถานศึกษาและพบว่า มีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01

ปัจจัยส่งเสริมการบริหารกับประสิทธิผลทางวิชาการของบุคลากรทางการศึกษาของครู สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครปฐม เขต 1

ธนัทต์ ธีรทรัพย์ธรรม และ โสภี วิวัฒน์ชาญกิจ — 2026-03-24

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับปัจจัยส่งเสริมการบริหาร 2) ศึกษาระดับประสิทธิผลทางวิชาการ 3) ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยส่งเสริมการบริหารกับประสิทธิผลทางวิชาการของบุคลากรทางการศึกษาของครู สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครปฐม เขต 1กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ คือ บุคลากรทางการศึกษา จำนวน 385 คน เครื่องมือที่ใช้คือแบบสอบถามการสถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูลคือ แจกแจงความถี่ การหาค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน

ผลการศึกษาพบว่า 1) ปัจจัยส่งเสริมการบริหาร โดยภาพรวม อยู่ในระดับค่อนข้างสูง เมื่อพิจารณาเป็นรายปัจจัยพบว่า อันดับที่ 1 คือ ปัจจัยด้านบุคคล รองลงมาคือปัจจัยด้านการมีส่วนร่วมของผู้ปกครองและชุมชน และอันดับสุดท้ายคือ ปัจจัยด้าน ตามลำดับ 2) ประสิทธิผลทางวิชาการ โดยภาพรวมค่าเฉลี่ยอยู่ในระดับปานกลาง เมื่อพิจารณาเป็นรายด้านพบว่า อันดับที่ 1 คือด้านงานวิชาการ รองลงมาคือ ด้านผู้เรียน ตามลำดับ 3) ความสัมพันธ์ของปัจจัยส่งเสริมการบริหารกับประสิทธิผลทางวิชาการของบุคลากรทางการศึกษา ในทิศทางเดียวกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.000 ผลการวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยส่งเสริมการบริหารกับประสิทธิผลทางวิชาการ พบว่า ให้ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์พหุคูณ (R) มีค่าเท่ากับ 0.912 และสามารถอธิบายความผันแปรของปัจจัยส่งเสริมการบริหารกับประสิทธิผลทางวิชาการ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 ได้ร้อยละ 87.80 (R²=0.878) และผลการทดสอบสมมติฐานปัจจัยส่งเสริมการบริหารกับประสิทธิผลทางวิชาการ และพบว่า มีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01

การพัฒนาทักษะการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศของบุคลากรทางการศึกษา สำนักเทคโนโลยีเพื่อการเรียนการสอน สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน

กัญญาภรณ์ โอระนันท์ — 2026-03-24

การศึกษาครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับความต้องการในการพัฒนาทักษะการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศ และ 2) เปรียบเทียบระดับความต้องการในการพัฒนาทักษะการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศของบุคลากรทางการศึกษาประกอบด้วย ด้านคอมพิวเตอร์ด้านระบบสื่อสาร และด้านเทคโนโลยีเครือข่าย กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการดำเนินการศึกษาคือบุคลากรทางการศึกษา จำนวน 354 คน ได้มาโดยการกำหนดขนาดตัวอย่างตามตารางเครจซีและมอร์แกน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลเป็นแบบสอบถามระดับประมาณค่า ที่ผู้ศึกษาสร้างขึ้นมีค่าดัชนีสอดคล้อง 0.60 – 1.00 และมีค่าเฉลี่ยความเชื่อมันทั้งฉบับเท่ากับ 0.99 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูลในการศึกษา ได้แก่ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบค่าเอฟและการทดสอบความแตกต่างเป็นรายคู่ด้วยวิธีของเซฟเฟ

ผลการศึกษาพบว่า 1) การพัฒนาทักษะการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศของบุคลากรทางการศึกษาสำนักเทคโนโลยีเพื่อการเรียนการสอน สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐานโดยภาพรวมอยู่ในระดับปานกลาง เมื่อพิจารณาตามรายด้านโดยเรียงจากค่าเฉลี่ยมากไปหาน้อย พบว่าส่วนใหญ่คือ ด้านคอมพิวเตอร์อันดับที่สอง คือด้านระบบสื่อสารและลำดับสุดท้ายคือด้านเทคโนโลยีเครือข่ายตามลำดับและเพื่อเปรียบเทียบระดับความต้องการในการพัฒนาทักษะการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศภาพรวมไม่แตกต่างกัน และ2) เมือพิจารณาเปรียบเทียบเป็นรายด้าน พบว่า บุคลากรทางการศึกษา มีทักษะในด้านคอมพิวเตอร์แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 เพียงด้านเดียว

ความต้องการพัฒนาสมรรถนะเชิงบริหารของครูสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน

จารุวรรณ ขันเขต — 2026-03-24

การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับความต้องการพัฒนาสมรรถนะเชิงบริหารของครู ได้แก่ การ มุ่งผลสัมฤทธิ์ การพัฒนาตนเอง คุณธรรมจริยธรรมและจรรยาบรรณวิชาชีพของครูและ2)เปรียบเทียบความต้องการพัฒนาสมรรถนะเชิงบริหารของครูสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน ได้แก่ ครูระดับประถมศึกษา และครูระดับมัธยมศึกษา กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้ ได้แก่ ครู จำนวน 145 คน ได้มาโดยการกำหนดกลุ่มตัวอย่างตามตารางของ เครจซี่และมอร์แกน และใช้การสุ่มตัวอย่าง เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล ได้แก่แบบสอบถาม แบบมาตรประมาณค่า 5 ระดับ ตามหลักของลิเคอร์ที่ผู้ศึกษาพัฒนาขั้น มีค่าดัชนีความสอดคล้องระหว่าง0.60 – 1.00 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูลได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบียงเบนมาตรฐาน และการทดสอบค่าที

ผลการศึกษา พบว่า 1) ความต้องการพัฒนาสมรรถนะเชิงบริหารของครู โดยรวมอยู่ในระดับปานกลาง เมื่อพิจารณาเป็นรายด้านพบว่า อันดับหนึ่ง คือ ด้านการมุ่งผลสัมฤทธิ์ รองลงมาคือ ด้านคุณธรรมจริยธรรม และจรรยาบรรณวิชาชีพ และอันดับสุดท้ายคือ ด้านการพัฒนาตนเอง และ2) ผลการเปรียบเทียบระดับความต้องการพัฒนาสมรรถนะเชิงบริหารของครูสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน ที่มีสถานภาพต่างกัน มีความต้องการเชิงพัฒนาสมรรถนะได้แก่ ครูระดับประถมศึกษา และครูระดับมัธยมศึกษา ไม่แตกต่างกัน

การบริหารสถานศึกษาโดยใช้โรงเรียนเป็นฐานของสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน

จิตรกร มูลเมืองแสน — 2026-03-24

การศึกษาครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) การบริหารสถานศึกษาโดยใช้โรงเรียนเป็นฐานสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน และ2) เปรียบเทียบการบริหารสถานศึกษาโดยใช้โรงเรียนเป็นฐานจำแนกตามบทบาทหน้าที่ คือ ผู้บริหารสถานศึกษา/ครูและเครือข่ายผู้ปกครอง กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษา คือ จำนวน 97 คน ประกอบด้วย ผู้บริหารสถานศึกษา/ครู 51 คน และเครือข่ายผู้ปกครอง 46 คน ได้มาโดยการกำหนดขนาดกลุ่มตัวอย่างตามตารางของเครจชีและมอร์ เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลเป็น แบบสอบถามแบบระดับประมาณค่าที่ผู้ศึกษาสร้างขึ้นมีค่าดัชนีความสอดคล้องระหว่าง 0.66 - 1.00 และมีความเชื่อมั่น ทั้งฉบับ .931 สถิติที่ใช้ใน การวิเคราะห์ข้อมูลประกอบด้วย ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบค่าที

ผลจากการศึกษาพบว่า 1) การบริหารสถานศึกษาโดยใช้โรงเรียนเป็นฐานสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน ของผู้บริหารสถานศึกษา/ครู และเครือข่ายผู้ปกครองโดยรวมอยู่ในระดับมาก 2) การเปรียบเทียบการบริหารสถานศึกษาโดยใช้โรงเรียนเป็นฐาน พบว่า การบริหารสถานศึกษาโดยใช้โรงเรียนเป็นฐานสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน ของผู้บริหารสถานศึกษา/ครูและเครือข่ายผู้ปกครองแตกต่างกันในภาพรวมและรายด้านแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 โดยเครือข่ายผู้ปกครองมีค่าสูงกว่าผู้บริหารสถานศึกษา/ครู