การจัดการโลจิสติกส์สีเขียวของผู้ผลิตผลิตภัณฑ์กะทิสดที่มีผลต่อความยั่งยืนขององค์กร
คำสำคัญ:
การจัดการโลจิสติกส์สีเขียว ผลิตภัณฑ์กะทิสด ความยั่งยืนขององค์กรบทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับการดำเนินงานด้านการจัดการโลจิสติกส์สีเขียว 2) ศึกษาระดับความยั่งยืนขององค์กร และ 3) วิเคราะห์อิทธิพลของการจัดการโลจิสติกส์สีเขียวที่มีต่อความยั่งยืนขององค์กรของผู้ผลิตผลิตภัณฑ์กะทิสดในเขตภาคกลาง การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ ประชากรคือ ผู้บริหาร หัวหน้างาน และพนักงานปฏิบัติการที่มีหน้าที่เกี่ยวข้องกับการจัดการโลจิสติกส์ ซัพพลายเชน การผลิต หรือการจัดการสิ่งแวดล้อมของโรงงานผู้ผลิตผลิตภัณฑ์กะทิสดในเขตภาคกลาง กลุ่มตัวอย่างจำนวน 205 คน สุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้คือแบบสอบถามที่มีค่าความเชื่อมั่นทั้งฉบับเท่ากับ 0.92 และรายด้านอยู่ระหว่าง 0.87-0.91 สถิติที่ใช้วิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน ค่า VIF ค่า Tolerance และการวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณแบบมีตัวแปรควบคุมความแปรปรวนไม่คงที่ ผลการวิจัยพบว่า 1) ผู้ผลิตผลิตภัณฑ์กะทิสดมีการดำเนินงานด้านการจัดการโลจิสติกส์สีเขียวโดยรวมอยู่ในระดับมาก (4.31) โดยด้านการลดของเสียในกระบวนการผลิตและขนส่งมีค่าเฉลี่ยสูงสุด (4.40) รองลงมาคือ การใช้พลังงานอย่างมีประสิทธิภาพ (4.32) และการรีไซเคิลและการใช้วัสดุบรรจุภัณฑ์ที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม (4.21) ตามลำดับ 2) ผู้ผลิตผลิตภัณฑ์กะทิสดมีความยั่งยืนขององค์กรโดยรวมอยู่ในระดับมาก (4.33) โดยมิติสังคมมีค่าเฉลี่ยสูงสุด (4.41) รองลงมาคือ มิติเศรษฐกิจ (4.31) และมิติสิ่งแวดล้อม (4.26) ตามลำดับ และ 3) การจัดการโลจิสติกส์สีเขียวทั้ง 3 ด้านมีอิทธิพลเชิงบวกต่อความยั่งยืนขององค์กรอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 โดยสามารถร่วมกันพยากรณ์ความยั่งยืนขององค์กรได้ร้อยละ 60.6 โดยปัจจัยที่มีอิทธิพลสูงสุดคือ การลดของเสียในกระบวนการผลิตและขนส่ง รองลงมาคือ การใช้พลังงานอย่างมีประสิทธิภาพ และการรีไซเคิลและการใช้วัสดุบรรจุภัณฑ์ที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมตามลำดับ
เอกสารอ้างอิง
กรมโรงงานอุตสาหกรรม. (2567). รายงานสถิติโรงงานอุตสาหกรรมประจำปี 2566. กระทรวงอุตสาหกรรม.
ธนภูมิ สันติรัตนมงคล, รัชยา ภักดีจิตต์, และธนัญชกร ปกิตดาวิจิตร. (2568). การจัดการโลจิสติกส์สีเขียวกับการพัฒนาที่ยั่งยืน. วารสารการเมือง การบริหาร และกฎหมาย, 17(1), 120–131.
ภัทรพล ชุ่มมี. (2568). การจัดการโลจิสติกส์สีเขียวที่มีผลต่อประสิทธิภาพในการดำเนินธุรกิจและการพัฒนาที่ยั่งยืนของธุรกิจขนาดกลางและขนาดย่อมด้านอุตสาหกรรมอาหารในประเทศไทย. Interdisciplinary Academic and Research Journal, 5(5), 757–770.
สำนักงานปลัดกระทรวงพาณิชย์. (2568). รายงานภาวะการค้าระหว่างประเทศของไทยประจำปี 2567. กระทรวงพาณิชย์.
สำนักงานเศรษฐกิจอุตสาหกรรม. (2567). รายงานภาวะเศรษฐกิจอุตสาหกรรม ปี 2567 และแนวโน้มปี 2568. กระทรวงอุตสาหกรรม. https://www.oie.go.th/assets/portals/1/fileups/2/files/Industry%20conditions/annual2024trends2025.pdf
สุภาภร ภิญโญฉัตรจินดา, กนกอร เนตรชู, สุรธันย์ ปาละพรพิสุทธิ์, เนรัญชลา กำไลทอง, วิภาวรรณ จันทร์ประชุม, วิภาวรรณ ทองเนียม, น้ำฝน เสนางคนิกร, อุทัย แก้วกลม, และนิธินพ ทองวาสนาส่ง. (2566). การดำเนินธุรกิจที่ยั่งยืนด้วยการลดผลกระทบต่อชุมชนและสิ่งแวดล้อมด้วยการบริหารจัดการโซ่อุปทานแบบกรีน: กรณีศึกษาธุรกิจในอุตสาหกรรมอาหาร. วารสารการเมือง การบริหาร และกฎหมาย, 15(2), 291–304.
Elkington, J. (1997). Cannibals with forks: The triple bottom line of 21st century business. Capstone.
Elshaer, I. A., Azazz, A. M. S., & Fayyad, S. (2023). Green management and sustainable operations of small and medium-sized service businesses: The controlling role of employee environmental behavior. Sustainability, 15(12), 9483.
Hair, J. F., Black, W. C., Babin, B. J., & Anderson, R. E. (2019). Multivariate data analysis (8th ed.). Cengage Learning.
Jovanovic, S., Campisi, B., Gallenti, G., & Troiano, S. (2025). Reverse logistics in agri-food supply chains: A systematic literature review. In Towards an effective, efficient, and just energy transition (pp. 277–296). EUT Edizioni Università di Trieste.
Kuaites, T., & Thungwha, S. (2025). Enabling smart cold chain logistics through standardization and digital transformation: A structural model for reducing food loss in Thailand's agri-food sector. Sustainability, 17(13), 6085.
Li, F., Tao, J., Wang, Q., Guo, W., Wang, X., Wang, B., Su, H., Cheng, Z., Yan, B., & Chen, G. (2025). Simulation and optimization of cold chain logistics system towards lower carbon emission: A state-of-the-art review. Carbon Research, 4, Article 22. https://doi.org/10.1007/s44246-024-00191-4
Liu, M., Tang, H., Wang, Y., Li, R., Liu, Y., Liu, X., Wang, Y., Wu, Y., Wu, Y., & Sun, Z. (2023). Enhancing food supply chain in green logistics with multi-level processing strategy under disruptions. Sustainability, 15(2), Article 917. https://doi.org/10.3390/su15020917
McKinnon, A., Browne, M., Whiteing, A., & Piecyk, M. (Eds.). (2015). Green logistics: Improving the environmental sustainability of logistics (3rd ed.). Kogan Page.
Nunnally, J. C., & Bernstein, I. H. (1994). Psychometric theory (3rd ed.). McGraw-Hill.
Zhang, B. (2024). Sustainability of perishable food cold chain logistics: A systematic literature review. SAGE Open, 14(3). https://doi.org/10.1177/21582440241280455
Zhou, Q., Li, Y., Peng, Z., & Hu, J. (2025). Policy-anchored sustainability: Decarbonizing the food cold chain. Renewable and Sustainable Energy Reviews, 223. https://doi.org/10.1016/j.rser.2025.116077
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารนวัตกรรมทางธุรกิจและสังคม
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
